من به این پاییز ، به این نیمکتها دل نمیبندم ...

تنها تو می دانی چرا ....

ای کاش می گفت و آرام دور میشد

از کوچه های کودکی

ای کاش میگفت

مردی که همه داشته هایش را یک شبه باخت .....

گاه افکارم پرواز می کنن به زمانی دیگر میروم زمانی دورتر از زمان اکنون پیش چشمانم به تصویر می کشد گذشته را ، تو را ، خنده هایت را ، اشک هایت را ، مرا که پی هیچ اوج میگرفتم گاه خوش بودن را گاه نا خوش بودن را گاه رویاهای زیبایمان را اما قاب خالی از عکس ما تمام افکارم را به اکنون بر می گرداند به اینجا ، به اوج بی تو بودن و این اعتراف چقدر شیرین است که بگویم من به این گاه و بی گاه سوی تو اوج گرفتن را دوست دارم ....

به رویای زیبایم جان داده ام

من حوالی دریا

کلبه ای از عشق ساختم

تمام ناداشته هایم را با مداد رنگی کشیدم

همه چیز زیباست

تنها

تنها خودم را چگونه از این که هستم جدا کنم ...

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز گفتا ز خوب رویان این کار کمتر آید گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم گفتا که شبرو است او، از راه دیگر آید گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت گفتا تو بندگی کن کو بنده پرور آید گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

ساز کوکم دیگر کوک نیست

وقت رفتن است و پای رفتن نیست

حس سردم ، سرد است و گرمایی در راه نیست

خسته ام ، جایی برای رها شدن نیست

من و یه دل حرف زخمی ، که گوشی نیست

تنها همین ، روزی می رود و شبی در راهست ، روزگار ماست ...